نوشتن در فضایی که دیگر شبیه وبلاگ نیست !

به یاد قدیما که یه عکس میچسبوندم ته مطالبم ، اینجا یه عکس بچسبونم اولش ! ایندفعه با جمله ی انرژی مثبت دارنده جهت انگیزه به خودم !

پی نوشت : عکس طبق معمول دزدیده شه از رنگی رنگی :دی

****

چقدر اینجا عوض شده !

یادم نمیاد آخرین باری که وبلاگم رو چک کردم کی بود ولی فکر نمیکنم بیش از یکسال گذشته باشه ازش !

شاید هم دارم اشتباه میکنم البته و بیشتر از این حرفا بوده ، ولی به هر حال امروز خیلی دلتنگ شده بودم ، اومدم سری بزنم و دیدم ای وای که اینجا چقدر تغییر کرده !

دیگه شبیه محیط وبلاگ نیست و کاملا اون حس نوستالژیش از بین رفته !

تازه آرشیومون از قبل از سال 95 هم از وبلاگ حذف شده و فقط یه رو نوشت ازش برای خودمون تو صفحه ی شخصیمون هست ! ( که البته جای شکرش باقیه که همین رو برامون گذاشتن و همه ی خاطره هامون رو با هم یه جا دود نکردن ! )

پرشین جان عزیزمون با همه ی خاطره های خوبی که ازش داشتیم و خیلی از دوستامون رو از طریقش پیدا کردیم تبدیل شده به فضایی شبیه به شبکه های اجتماعی ای مثل اینستاگرام !

شاید درست نباشه این حرفم و به صلاح بوده که با وضعیت کوچ همگانی وبلاگ نویسان به شبکه های اجتماعی مختلف این تغییر اساسی ایجاد میشد ولی من شدیدا دلتنگ خواهم شد برای پرشین قبلی و به نظرم بهتر بود اصالتش رو حفظ میکرد!

غریبی میکنم و حس میکنم مثل همون اولا که تازه تو 12-13 سالگی با محیط وبلاگ آشنا شده بودم نیاز دارم وقت بذارم و با این محیط کاملا جدید آشنا بشم ولی نه مثل اون موقع ذوش و شوق دارم و شعق نوجوانانه در من فوران میکنه (!) و نه به عنوان یک دختر 18 ساله ی کنکوری که دو ماه دیگه کنکورشه وقتش رو دارم :)) ( اموجی هامون رو چیکار کردین نامردا ؟! حداقل میذاشتین اونا بمونن برامون ! بعد از یاهو مسنجر که اونم به فنا رفت پرشین تنها جایی بود که میشد با حس خوب ازشون استفاه کرد ولی ظاهرا اینجا هم دیگه نمیشه ! چقدر غربیه این احساسات ! انگار اینا دارن واقعا بهم میگن که صدف بزرگ شدیا ! لحظه های عمرت دارن خیلی سریعتر از تصوراتت میگذرن !)


دو سه سال اخیر با کوچ همگانی هممون به اینستاگرام اینجا حسابی خلوت شده بود ولی با عوض شدن فرمت کلی پرشین انگار اونجایی که ازش وبلاگ نویسی رو شروع کردیم کاملا از بین رفته و محیط جدیدی متولد شده ! شاید تقصیر خودمون بود ولی ازت دلگیرم ای پرشین جان ! دلگیرم ولی همچنان بهت وفادار خواهم موند !


حرف که خیلی زیاده برا گفتن

به اندازه ی 3 سال حرف نگفته دارم

ولی فرصت نوشتن همشون یا حتی هایلایت هاشون هم نیست !


اگر عمری باقی باشه و اینجا دفعه ی بعد که میام سراغش همچنان پا برجا باشه و ایندفعه ما رو با کلا بستن وبلاگ هامون غافلگیر نکنه ! حتما وقتی از مشغله های این یکی دو سال رها شدم حسابی از روزهای نبودنم مینویسم که بمونه برای خودم تو این مامن ِ هنوز امنم !


.

پی نوشت : نوروز هم مبارک راستی :) ایشالا که 97 سال خیلی خوبی باشه برا همه ی مردم دنیای عجیب غریبمون!

/ 1 نظر / 46 بازدید
lukenzi

من هم سالها مقاومت کردم که سنت بلاگری رو با صفحات اینستا و فیس بوک جایگزین نکنم و نکردم. اما ناچار شدم از اینجا برم. درسته نوشته هام برگشته اما کامنتها نیست. خیلی از اونهایی که کامنت میذاشتن برام خاطره بودن. حسشون و حس خودم برام یادگاری های شیرینی بود.